Ãàçåòà "Åäèîò Àõðîíîò" ñîîáùàåò, ÷òî Íèöà Ðèêëèí ïîäàëà æàëîáó â îòäåë ìèíèñòåðñòâà þñòèöèè ïî ðàññëåäîâàíèþ ïðåñòóïëåíèé, ñîâåðøåííûõ ïîëèöåéñêèìè. Ïî ôàêòó åå æàëîáû íà÷àòà ïðîâåðêà. _________________ A la guerre comme a la guerre èëè âòîðàÿ ðåäàêöèÿ Çàáóãîðíîâà
In a rare move, the Jerusalem Rabbinical Court ordered a 59-year-old woman jailed this week for refusing for 15 years to accept a ritual divorce from her husband and release him from their marriage.
Disputes over refusals to grant a get, or Jewish religious separation, are common, but usually involve a husband holding back the bill of divorce, making this a rare case.
The woman, who lives in the center of the country, is refusing to accept the divorce from her husband because of an ongoing property dispute between the two.
“I won’t take the get under any circumstances, even if they take me to jail,” the woman told Haaretz Monday. “I’m made of steel, you can’t break me.”
The rabbinical court took the step after imposing a series of sanctions on her, in an effort to force her to accept the divorce. But after these efforts failed, the court, comprising rabbis Avraham Sheinfeld, Eliyahu Abergil and Mordechai Toledano, ordered her imprisoned for 30 days.
While under Jewish law the power to divorce rests with the husband, a man cannot divorce his wife against her will. This leaves the wife some leverage, as she must accept the divorce for it to be valid.
The couple married in 1987, three months before their only child, a boy, was born. It was the second marriage for both. In 1996, the husband filed for divorce with the local rabbinate and at the end of that year the rabbinical court ordered her to accept a divorce, but she refused.
The woman conditioned her acceptance of the divorce on her getting a home they owned in the center of the country and $1.5 million. The woman claimed that by this she was abandoning her claim to other, substantial property her husband owned, including a profitable business.
The husband claimed that she had gotten her share of their property under the receivership law, and that she was blackmailing him by withholding the divorce, which keeps him from being able to remarry by Jewish law.
To force her to accept the divorce, the rabbinical court blocked her from leaving the country, restricted her bank account and suspended her driver’s license. But the woman remained firm.
In 2001 the rabbinical court even granted the husband permission to marry again, another relative rarity. But his attorney, Shmuel Gross, noted that the Interior Ministry will not “unlink” the woman from her husband without a ritual divorce, and that as far as it’s concerned, the two are still married.
Attorney Irit Rosenblum, who heads the New Family organization, has appealed to the ministry on the husband’s behalf, asking it to change the man’s status from “married” to “under clarification.”
She noted that whatever the status of their personal relationship, having the woman listed as his wife has ramifications relating to pension rights and inheritance, the Tax Authority, the National Insurance Institute and the health funds.
Batia Kahana-Dror, who heads the organization Mevoi Satum, which helps and advocates for women being denied a divorce, said she had never heard of a woman being jailed for refusing to accept a get. Nevertheless, she backed the court’s action.
“A get should not be a blackmailing tool for a man or a woman,” she said. _________________ A la guerre comme a la guerre èëè âòîðàÿ ðåäàêöèÿ Çàáóãîðíîâà
Ñî ñëåäóþùåãî ãîäà øêîëüíèêè áóäóò èçó÷àòü ïðàâèëà õîðîøåãî òîíà
Óæå â ñëåäóþùåì ó÷åáíîì ãîäó â ðàñïèñàíèè èçðàèëüñêèõ øêîëüíèêîâ ïîÿâèòñÿ íîâûé ïðåäìåò "Ïðàâèëà õîðîøåãî òîíà". Ó÷àùèåñÿ ñ ïåðâîãî ïî øåñòîé êëàññ áóäóò ó÷èòüñÿ ïîëüçîâàòüñÿ íîæîì è âèëêîé, îíè îñâîÿò ïðàâèëà âåäåíèÿ äèñêóññèè è óçíàþò î òîì, ÷òî â îáùåñòâåííîì òðàíñïîðòå íåîáõîäèìî óñòóïàòü ìåñòî ñòàðøèì.
Îäíèì èç èíèöèàòîðîâ ââåäåíèÿ íîâîãî ïðåäìåòà â øêîëüíóþ ïðîãðàììó áûë äåïóòàò Êíåññåòà Äàíè Äàíîí. Ïàðëàìåíòàðèé îò "Ëèêóäà" â èíòåðâüþ ãàçåòå "Ìààðèâ" âûðàæàåò íàäåæäó, ÷òî áëàãîäàðÿ õîðîøèì ìàíåðàì ìîëîäûå èçðàèëüòÿíå ñòàíóò ïîõîæè íà åâðîïåéöåâ: ïîæèëûì ëþäÿì è áåðåìåííûì æåíùèíàì áóäóò óñòóïàòü ìåñòî â îáùåñòâåííîì òðàíñïîðòå, íèêòî íå áóäåò ëåçòü áåç î÷åðåäè â êàññó, áóäóò ÷àùå çâó÷àòü "ñïàñèáî" è "ïîæàëóéñòà", è áóäåò ñ÷èòàòüñÿ íåïðèëè÷íûì ãðîìêî ðàçãîâàðèâàòü ïî ìîáèëüíîìó òåëåôîíó â îáùåñòâåííûõ ìåñòàõ.
Àâòîðû ïðîãðàììû òàêæå ñ÷èòàþò, ÷òî óðîêè "õîðîøåãî òîíà" ïîìîãóò ñíèçèòü óðîâåíü íàñèëèÿ â îáùåñòâå, à èçðàèëüòÿíå íàêîíåö-òî íàó÷àòñÿ âåæëèâî âåñòè äèñêóññèþ è îòñòàèâàòü ñâîþ òî÷êó çðåíèÿ, íå ïðèáåãàÿ ê îñêîðáëåíèÿì îïïîíåíòà.
Ïî èíôîðìàöèè ãàçåòû "Ìààðèâ", øêîëüíîé ïðîãðàììîé ïðåäóñìîòðåíû, êàê òåîðåòè÷åñêèå çàíÿòèÿ, òàê è ïðàêòè÷åñêèå. Âåñòè óðîêè "õîðîøåãî òîíà" áóäóò êëàññíûå ðóêîâîäèòåëè, à òàêæå ïðèãëàøåííûå ñïåöèàëèñòû. _________________ A la guerre comme a la guerre èëè âòîðàÿ ðåäàêöèÿ Çàáóãîðíîâà
מונית. ארכיון (צילום: חדשות 2 - אור גלזר)
פתאל: "מבקשים מהתייר לשים תיק יד בבגאז' ואז מחייבים אותו על מטען"
צילום׃ חדשות 2 - אור גלזר
יוסי פתאל, מנכ"ל התאחדות סוכני הנסיעות, פנה הבוקר למשרד התחבורה ולמשרד התיירות בבקשה להציף נושא ישן אך חשוב: המחירים המופרזים אותם גובים נהגי המוניות בשדה התעופה נתב"ג, במיוחד כשמדובר בתיירים קלי שכנוע. "אנחנו רואים בדאגה את המגמה של גביית תעריפים גבוהים במובהק מתיירים אשר מגיעים לישראל", כתב פתאל בפנייתו, "הם משלמים עבור פעולותיהם הראשונות כאן במחירים מופרזים, שלא לומר מופקעים, בשיעור של בין 30% ל 50% יותר".
"צריך להבין", אומר פתאל היום ל-mako, "המונית הזאת זה המפגש הראשון של התיירים עם ישראל, זה הרושם הראשוני ולא צריך להיות בוגר פקולטה לשיווק כדי להבין כמה המפגש הזה הוא קריטי. ברגע שתייר קולט שעבדו עליו, עם הטעם הזה הוא מתחיל את הטיול בישראל".
תיירת: "על אותה נסיעה שילמתי פעם 80 ופעם 30 שקלים"
משיחות שערכנו היום עם תיירים, מתגלה לא פחות ממשטר אימה בכל הנוגע לשירות המוניות, ולא רק מתנב"ג, אלא גם בנסיעות עירוניות קצרות. "על אותה נסיעה בדיוק שילמתי פעם אחת 80 שקלים, פעם 50 שקלים ופעם אחת 30 עד שקלטתי שעובדים עליי", אומרת היום מאיה לויט, תיירת מקנדה, "אני תמיד מבקשת מונה, אבל הנהגים לפעמים אומרים שאי אפשר ושיש להם מחיר קבוע לכל נסיעה. זה מצחיק כי בהתחלה בכלל לא ידעתי שדופקים אותי עד שהתחלתי לדבר עם תיירים אחרים שהזהירו אותי. פעם לקחתי מונית אחרי שביליתי ושתיתי קצת. הנהג קלט שהייתי קצת שיכורה ולמרות שנתתי לו כתובת להזין בג'י.פי.אס והכרחתי אותו להפעיל מונה, הוא בכל זאת עשה לפחות חמש טעויות בדרך. אני יודעת את זה כי אני מבינה קצת עברית ושמעתי שהג'י.פי.אס מתקן אותו".
תייר
תייר בים המלח. כמה עלה לו להגיע לשם?
גם ג'ואל סאלס, שהגיע לישראל לפני יומיים מברזיל פשוט המום מהתנהלות נהגי המוניות בישראל. "תמיד צריך לריב פה עם הנהג", הוא מספר, "ואתה לא רוצה לריב עם אף אחד כי אתה בחופש. אתמול נסענו באוטובוס רק כי לא רצינו לריב. הנהגים פה לא מסכימים להפעיל מונה, הם ממציאים מחיר ואפילו כשצריך עודף, הם לא מחזירים. אתמול הגיע לי עודף 37 שקלים, אבל הנהג החזיר לי 30 ואמר שזה מה שיש".
חלק מנהגי המוניות מכירים את התופעה המדוברת וטוענים שהיא לא בלעדית לתיירים. "אלו נהגים חאפרים, שעובדים לבד ולא שייכים לתחנה", אומר מאיר כהן, נהג בתחנת בלפור בתל אביב, "גם אם את, ישראלית, תעמדי בתחנה המרכזית בתל אביב ותבקשי מונית לשדה דב הנהג יגיד לך 70 שקל. אבל אם תסעי איתי במונה זה יעלה לך 30. אני אומר לילדים שלי לא לעלות למונית שאין עליה דגל של תחנה. פנינו לממשלה שתגיד למוניות שהם חייבות לעבוד רק דרך הארגון של המוניות, ושככה יהיה יותר קל לפקח, אבל זה לא עזר".
פתאל: "הבעיה שמול התיירים אין חוקים ואין אכיפה"
התלונות הרבות של התיירים הביאו את פתאל לשלוח את המכתב. "הבעיה היא שמול התיירים אין חוקים", הוא אומר, "עם הישראלים נהגי המונית יותר נזהרים, אבל בכל מה שקשור לתיירים המצב הוא לא פחות משערורייה, בעיקר עם המוניות מנתב"ג החוצה. הגיעו אלינו עוד ועד סיפורים מסוכני הנסיעות. למשל, נהגים מכריחים את הנוסעים לשים את תיק היד שלהם בתא המטען כדי לגבות על זה אחר כך תוספת מזוודה. משרד התחבורה עסוק בלמנוע מחאפרים לעבוד שם, אבל הוא לא מתעסק במה שקורה עם המוניות שפועלות שם. אם תהיה אכיפה מסודרת, וכל מי שיעשה את זה יקבל קנס, יעבור מסר מאוד ברור".
לפתאל הצעה שתייעל את המערכת: "נתב"ג זה מקום תחת פיקוח. כל מונית שנכנסת או יוצאת נרשמת, וכל מי שלוקח מונית מקבל פתק מהסדרן. אם על הפתק הזה היו מדפיסים את זכויות הנוסע ומספר טלפון במקרה שיש בעיה, הנהגים לא היו מעיזים להתנהג ככה".
לא רק מוניות. בקבוק מים ב-17 שקלים וטיפ של 200 שקלים
תיירים בחוף תל אביב (צילום: אור קפלן ,mako)
"תמיד צריך לריב פה עם הנהג". ארכיון
צילום׃ אור קפלן
אבל בכל מה שקשור במחירים מופקעים מתיירים, נהגי המוניות לא לבד. התיירים הפוקדים את חופי ישראל מדי קיץ מדווחים על הטעיות רבות בכל מה שקשור למחירים. יש מחיר לישראלים, הם אומרים, ויש מחיר למי שמדבר באנגלית. "הלכתי לקנות מים בחנות ליד החוף של תל אביב, ושילמתי 17 שקלים על בקבוק מים קטן", מספרת לויט, "אחרי שעה חברה שלי שיש לה עברית טובה, קנתה את אותו בקבוק באותה חנות ב7 שקלים". גם ג'ואל נפל במלכודת של חופי ישראל: "כל הזמן מבקשים ממני טיפ. האיש שמוכר את הכסאות על החוף אמר לי שאני חייב לשלם לו טיפ. אתמול אכלנו במסעדה על החוף, היינו 6 אנשים, אכלנו סנדוויצ'ים ושתינו, הגיע החשבון של 770 שקלים. אמרנו בסדר, שילמתי 80 שקל טיפ, עשרה אחוז, אבל המלצר אמר לי שזה לא מקובל. שפה חייבים לשים 20 אחוז טיפ. הוא אמר שאין ברירה כי הוא לא מקבל משכורת חוץ מטיפ. נתנו לו בסוף מאתיים שקלים".
ממשרד התחבורה נמסר בתגובה: "שר התחבורה ישראל כץ הנחה את מנכ"ל משרדו עוזי יצחקי לבחון את הנושא ולהציג בפניו מסקנות והמלצות בתוך 7 ימים. נהג חייב להפעיל מונה בכל נסיעה עירונית, ובנסיעות בין עירוניות יכול הנוסע לבחור בין נסיעה עם מונה לבין מחירון קבוע שנמצא באתר משרד התחבורה. כל מי שנתקל בתופעה של נהגי מוניות שמסרבים לנסוע על פי מונה מוזמן לפנות למשרד התחבורה, למפקח על התעבורה, ואנו מבטיחים לטפל בכל תלונה ואף נותנים עדיפות לתלונות של תיירים. הקנסות לנהגי מוניות שיסרבו להפעיל מונה או שיפקיעו מחירים נעים בין 4000 עד 10,000 שקלים. רוב הנהגים שומרים על החוק, אבל יש קומץ קטן של נהגי מוניות שפועלים בניגוד לחוק והם משחירים את כל הענף". _________________ A la guerre comme a la guerre èëè âòîðàÿ ðåäàêöèÿ Çàáóãîðíîâà
HEBRON, West Bank (Reuters) - Israeli soldiers punched two Reuters cameramen and forced them to strip in the street, before letting off a tear gas canister in front of them, leaving one of them needing hospital treatment.
Israel's military said on Thursday it took the allegations seriously, but offered no explanation for the assault that occurred on Wednesday evening in the heart of Hebron.
"The regional brigade commander was ordered to open an investigation," Israeli Defense Forces spokeswoman Avital Leibovich said in an email. No further information will be provided until the investigation is complete.
Yousri Al Jamal and Ma'amoun Wazwaz said a foot patrol stopped them as they were driving to a nearby checkpoint where a Palestinian teenager had just been shot dead by an Israeli border guard.
Their car was clearly marked 'TV' and they were both wearing blue flak jackets with 'Press' emblazoned on the front.
The soldiers forced them to leave the vehicle and punched them, striking them with the butts of their guns. They accused them of working for an Israeli NGO, B'Tselem, which documents human rights violations in the occupied West Bank, the Reuters cameramen said.
Locals say B'Tselem has given a number of Palestinians video cameras so they can film soldiers and settlers who live in this divided city. The NGO was not immediately available for comment.
The soldiers did not let the men produce their official ID papers and forced them to strip down to their underwear, making them kneel on the road with their hands behind their heads, the cameramen said.
Two other Palestinian journalists working for local news organizations, including a satellite television station affiliated to the Islamist group Hamas, were also stopped and forced to the ground.
One of the soldiers then dropped a tear gas canister between the men and the IDF patrol ran away. The four journalists scrambled clear and Jamal and Wazwaz got to their car, which had rapidly filled up with tear gas, they said.
They tried to drive away, but said they only got around 200 meters before they had to stop and exit the vehicle because of the choking gas. The soldiers then fired more tear gas in their direction.
Wazwaz was overcome by the fumes and was taken to hospital by ambulance. He was released later the same night.
The Israeli soldiers took two gas masks and a video camera from their car. The undamaged camera was later found abandoned further up the road.
"We deplore the mistreatment of our journalists and have registered our extreme dismay with the Israeli military authorities," said Stephen J. Adler, editor-in-chief of Reuters News.
Tensions have been running particularly high in Hebron in the past week following repeated clashes between stone-throwing youths and soldiers.
Muhammad al-Salameh, 17, was shot dead close to his house in the heart of Hebron on Wednesday evening after an altercation with border guards at a nearby checkpoint. Israeli police said he had brandished a gun, which later proved to be a toy gun.
Some 800 Jewish settlers live among 30,000 Palestinians in the parts of the old city that are under Israeli control. _________________ A la guerre comme a la guerre èëè âòîðàÿ ðåäàêöèÿ Çàáóãîðíîâà
Áûëè è äðóãèå ñëó÷àè: â íîÿáðå îäèí èç ðóêîâîäèòåëåé àðìåéñêîãî îòäåëà, îòâå÷àþùåãî çà ñîöñåòè, ïîïàë â ïåðåïëåò èç-çà èçîáðàæåíèÿ ñàìîãî ñåáÿ. Àâòîð ïîäïèñàë ïîä ñâîèì ÷óìàçûì ïîðòðåòîì: " ñòèëå Îáàìû".
 äåêàáðå ðàçãîðåëñÿ ñêàíäàë èç-çà ôîòî ñîëäàòà, êîòîðûé èñïà÷êàë ñåáÿ êåò÷óïîì è ïîçèðîâàë ñ íîæîì â ðóêàõ, îòìå÷àåò The Guardian. Ïîä ñíèìêîì áûëà íàäïèñü: "Ê ÷åðòó âñåõ àðàáîâ, ó íèõ âêóñíàÿ êðîâü". _________________ A la guerre comme a la guerre èëè âòîðàÿ ðåäàêöèÿ Çàáóãîðíîâà
Îäíàêî ðåçóëüòàòû ýòîãî ðàññëåäîâàíèÿ íå óäîâëåòâîðèëè ìèíòðàñ. Òàì ñî÷ëè íåóáåäèòåëüíûì çàÿâëåíèå ðóêîâîäñòâà êîìïàíèè, ÷òî âîäèòåëü íå îòâå÷àåò çà ïîðÿäîê â ñàëîíå è íå äîëæåí âìåøèâàòüñÿ â êîíôëèêòû ìåæäó ïàññàæèðàìè.
Ðàäèîñòàíöèÿ "Ðåøåò Áåò" ñîîáùàåò, ÷òî ðóêîâîäñòâî àâòîáóñíîãî êîîïåðàòèâà ïðèãëàøåíî â ìèíòðàñ äëÿ äà÷è ðàçúÿñíåíèé. _________________ A la guerre comme a la guerre èëè âòîðàÿ ðåäàêöèÿ Çàáóãîðíîâà
Ìýðèÿ Òåëü-Àâèâà âûðàçèëà íàäåæäó, ÷òî ïîëèöèÿ íàéäåò ïðåñòóïíèêîâ è ïðèâëå÷åò èõ ê îòâåòñòâåííîñòè.
Äîáàâèì, ÷òî â Èåðóñàëèìå è åãî îêðåñòíîñòÿõ íàïàäåíèÿ íà ðàñèñòñêîé ïî÷âå ñëó÷àþòñÿ íåðåäêî, íî äëÿ Òåëü-Àâèâà ýòî ïî÷òè áåñïðåöåäåíòíûé ñëó÷àé. _________________ A la guerre comme a la guerre èëè âòîðàÿ ðåäàêöèÿ Çàáóãîðíîâà
Àðåñò ñòàë âîçìîæåí áëàãîäàðÿ ïðîðûâó â ðàññëåäîâàíèè ýòîãî ïðåñòóïëåíèÿ, äîñòèãíóòîìó íåñêîëüêî ìåñÿöåâ íàçàä, çàÿâëÿþò â ïîëèöèè Èçðàèëÿ. Ñëåäîâàòåëè îòìåòèëè, ÷òî ñîáðàííûå äîêàçàòåëüñòâà ïîçâîëÿþò íàäåÿòüñÿ íà ïðåäúÿâëåíèå îáâèíåíèé è ïåðåäà÷ó äåëà â ñóä.
Èçðàèëüñêàÿ ïîëèöèÿ ïðèëîæèëà çíà÷èòåëüíûå óñèëèÿ äëÿ ðàññëåäîâàíèÿ ýòîãî ïðåñòóïëåíèÿ, âûçâàâøåãî áîëüøîé îáùåñòâåííûé ðåçîíàíñ. Íàïîìíèì, â íî÷ü ñ 1 íà 2 àâãóñòà 2009 ãîäà íåèçâåñòíûé ïðåñòóïíèê â ÷åðíîé îäåæäå, ñ ëèöîì, çàêðûòûì ìàñêîé, âîðâàëñÿ â ïîìåùåíèå ãåé-öåíòðà "Áàð Íîàð", ðàñïîëîæåííîãî íà ïåðåêðåñòêå óëèö Ýõàä à-Àì è Íàõìàíè â Òåëü-Àâèâå, è îòêðûë îãîíü ïî íàõîäèâøèìñÿ òàì ëþäÿì.  ðåçóëüòàòå áûëè óáèòû Ëèç Òðîáóøè (17) è Íèð Êàö (26), åùå 15 ÷åëîâåê áûëè ðàíåíû. Ïðåñòóïíèê ñêðûëñÿ.
Çà ìèíóâøåå âðåìÿ ïîëèöèÿ íåñêîëüêî ðàç ñîîáùàëà î "ïðîãðåññå â ðàññëåäîâàíèè". Ïîäîáíûå çàÿâëåíèÿ çâó÷àëè, â ÷àñòíîñòè, â èþíå 2010 ãîäà è â ìàå 2012 ãîäà.
Ñëåäîâàòåëè ïðîâåðèëè ìíîæåñòâî âåðñèé, â òîì ÷èñëå, î ïðè÷àñòíîñòè ê ýòîìó ïðåñòóïëåíèþ ßàêîâà (Äæåêà) Òàéòåëÿ, íåäàâíî îñóæäåííîãî çà óáèéñòâî ïàëåñòèíöåâ. Íî çàòåì ñ Òàéòåëÿ áûëè ñíÿòû ïîäîçðåíèÿ ïî äåëó î ðàññòðåëå ïîñåòèòåëåé "Áàð Íîàð". _________________ A la guerre comme a la guerre èëè âòîðàÿ ðåäàêöèÿ Çàáóãîðíîâà
Òàê, â Èåðóñàëèìå, ãäå â î÷åðåäè íà ñîöèàëüíîå æèëüå ñòîèò áîëåå 170 ñåìåé è îäèíî÷åê, 11 êâàðòèð îòâåäåíû ãîðîäñêèìè âëàñòÿìè ïîä ñèíàãîãè, êëóáû è îôèñû.  Òåëü-Àâèâå íà î÷åðåäè ñòîÿò áîëåå 200 ÷åëîâåê, ïðè ýòîì 17 êâàðòèð ìåñòíûå âëàñòè çàíÿëè ïîä ìóíèöèïàëüíûå ñëóæáû ãîðîäà _________________ A la guerre comme a la guerre èëè âòîðàÿ ðåäàêöèÿ Çàáóãîðíîâà
Ðóêîâîäèòåëü ìåìîðèàëüíîé îðãàíèçàöèè "ßä ëå-Áàíèì" ("Ïàìÿòü î ñûíîâüÿõ") Ýëè Áåí-Øåì ïîòðåáîâàë îò ïîëèöèè âîçáóäèòü óãîëîâíîå äåëî ïî ïîäîçðåíèþ â âàíäàëèçìå. Ïî ñëîâàì Áåí-Øåìà, ïîäîáíûå àêöèè îñêîðáëÿþò ïàìÿòü ïàâøèõ â âîéíàõ Èçðàèëÿ. _________________ A la guerre comme a la guerre èëè âòîðàÿ ðåäàêöèÿ Çàáóãîðíîâà
Âñåãî ïîëèöèÿ çàäåðæàëà äåâÿòü ñîòðóäíèêîâ áîëüíèöû, â òîì ÷èñëå çàâåäóþùåãî è çàìåñòèòåëÿ îòäåëåíèÿ ÷åðåïíî-ìîçãîâîé òðàâìû.
Ðàññëåäîâàíèå áûëî íà÷àòî ïîñëå òîãî, êàê ñåìüÿ îäíîé èç ïàöèåíòîê, óæå íåñêîëüêî ëåò íàõîäÿùåéñÿ â êîìå, çàïîäîçðèëà íåëàäíîå è óñòàíîâèëà â åå ïàëàòå ñêðûòûå âèäåîêàìåðû.
Ñúåìêà ïîêàçàëà, êàê ìåäèöèíñêèé ïåðñîíàë áüåò 23-ëåòíþþ äåâóøêó, òàñêàåò åå çà âîëîñû, äóøèò è âûâîðà÷èâàåò åé êîíå÷íîñòè. _________________ A la guerre comme a la guerre èëè âòîðàÿ ðåäàêöèÿ Çàáóãîðíîâà
×åòâåðî âîåííîñëóæàùèõ èç 51-ãî áàòàëüîíà ïîäðàçäåëåíèÿ "Ãîëàíè" ðåøèëè èçáèòü çàäåðæàííîãî, è äàæå çàïèñàëè ýòî íà ñîòîâûé òåëåôîí, ñêðûâ ñâîè ëèöà. _________________ A la guerre comme a la guerre èëè âòîðàÿ ðåäàêöèÿ Çàáóãîðíîâà